पूर्व नेपालको पहाडी भेगमा जन्मिएको एउटा साधारण युवा — जसले आफ्नै क्यामेरा र आफ्नै सोचले देशको भूगोल, संस्कार र सौन्दर्यलाई नयाँ नजरले संसार सामु चिनाउने सपना बोकेको छ। उनी हुन् — मनोज आचार्य, खोटाङ दिक्तेल रुपाकोट माझुवागढी नगरपालिकाका निस्वार्थ स्रष्टा, जसको नाम अहिले पूर्वका गाउँहरूका मुस्कानसँग जोडिएको छ।
उनले आफ्नै “Entertainment MMC” नामक युट्युब च्यानलमार्फत पूर्वी नेपालका गाउँ–बस्ती, संस्कृतिका जरा, स्थानीय जनजीवन र अद्भुत प्राकृतिक दृश्यहरूलाई कलात्मक रूपले प्रस्तुत गर्दै आएका छन्। उनका भिडियोहरूमा कुनै ठूलो क्यामेरा वा टिम छैन — तर भाव, प्रेम र सत्यताको गहिरो आत्मा भरिएको छ।
मनोजका भिडियोहरू हेर्ने जो–कोहीलाई लाग्छ, “गाउँ पनि त यति सुन्दर हुन सक्छ!”
उनी क्यामेरा बोक्छन्, तर वास्तवमा गाउँको आत्मा बोकेर हिँड्छन्। हरियो डाँडामा उड्ने हावा, बिहानको टल्किँदो घाम, खेतका मुस्कान, पुराना चौतारीका गफ — यी सबै कुराहरू उनले आफ्नो युट्युब भिडियोमार्फत जिवन्त रूप दिएका छन्।
उनका भिडियोहरूमा मुन्दुम पदमार्ग , भोजपुर, सोलुखुम्बुको हिमाली गाउँ, खोटाङका परम्परागत बस्तीहरू — सबै जीवन्त भएर बोल्छन्। पश्चिम भेगका गाउँ बाटो सबै देखाएका छन् ।
मनोजले चारै ऋतु (गर्मी, वर्षा, जाडो, वसन्त) का दृश्यहरूलाई समेटेर मुन्दुम पदमार्गको श्रृङ्खला बनाएका छन् — जसले नेपाली ग्रामीण पर्यटनको एउटा नयाँ दृष्टि दर्शकहरूमा जगाएको छ।
आज हजारौँले उनलाई डिजिटल स्रष्टाका रूपमा चिन्छन्, तर उनको सुरुवात सरल थियो। झन्डै पाँच वर्षअघि उनी मोबाइल मर्मत गर्ने व्यवसायमा थिए। मोबाइल मर्मत गर्दा गाउँघरतिर घुम्ने क्रममा उनले पहिलोपटक भिडियो खिच्ने अभ्यास गरे। सुरुमा त्यो केवल रमाइलो थियो — तर त्यस रमाइलोले उनलाई जीवनको नयाँ दिशामा लगे।
“जब मैले पहिलोपटक आफ्नै गाउँको दृश्य भिडियोमा हेरेँ, मलाई लाग्यो — ‘हाम्रो गाउँ त यति सुन्दर रहेछ!’ अनि मैले निर्णय गरेँ, यो सुन्दरताको कथा सबैले देख्नुपर्छ,” भन्ने गर्छन् मनोज।
उनको त्यो साधारण मोबाइल अहिले हजारौँको प्रेरणाको स्रोत बनेको छ। उनले व्यवसाय होइन, आत्मा भएको सामग्री बनाउन थालें। अहिले उनका भिडियोहरूले गाउँको आवाज, मान्छेको माया, संस्कृतिको सम्मान, र प्रकृतिप्रतिको आदर बोल्छ।
मनोजका भिडियोहरू केवल दृश्य होइनन् — ती एउटा अनुभूति हुन्। पूर्वका गाउँहरूलाई उनले केवल देखाउँदैनन्, महसुस गराउँछन्। झरनाको आवाज, बालबालिकाको हाँसो, बुढाबुढीको आत्मीयता, र पहाडको मौनता — यी सबै कुरा उनले आफ्ना भिडियोहरूमा काव्यिक रूपमा उतारेका छन्।
“गाउँमा कठिनाइ छ, तर त्यही कठिनाइभित्र सौन्दर्य पनि छ।मान्छेहरू मेहनती छन्, आत्मनिर्भर छन्, र म त्यस आत्मनिर्भरतालाई उजागर गर्न चाहन्छु,” उनको भनाइ यस्तो हुन्छ।
उनको क्यामेराले “गाउँ” शब्दको परिभाषा नै बदलिदिएको छ। पहिले मानिसहरूले गाउँ भनेको गरिबी सम्झन्थे, तर अब मनोजका भिडियोहरू हेरेपछि गाउँ भनेको जीवनको रंगीन रूप हो भन्ने बुझिन्छ। आज मनोज आचार्यका फलोअर र दर्शकको संख्या चकित पार्ने खालका छन्।
युट्युबमा ४ लाख ३३ हजारभन्दा बढी सब्सक्राइबर फेसबुकमा १ लाख ९८ हजार फ्यान ,टिकटकमा करिब ४८ हजार फलोअरतर, यी अंकभन्दा ठूलो कुरा भने उनको असली प्रभाव हो पूर्वका सयौँ गाउँ र युवाहरूमा उनी एक प्रेरणाको पात्र बनेका छन्।
उनका भिडियोहरूले युवाहरूमाझ एउटा नयाँ धारणा रोपेका छन् “नेपालमै पनि केही गर्न सकिन्छ।” “परदेश नजाँदै, आफ्नै गाउँमा सिर्जना गर्न सकिन्छ।”
उनले संखुवासभाको दुर्गम गाउँ किमाथाङ पुग्दा स्थानीयहरूले पहिलोपटक बाहिरी मिडिया देखेका थिए। गाउँका बुढाबुढीहरू खुसी भएर हाँसे — “अब त हाम्रो गाउँ पनि संसारले हेर्छ।” त्यो हाँसो नै मनोजको पुरस्कार हो।
मनोजका भिडियोहरूमा आधुनिक एडिटिङ मात्र होइन, सामाजिक सन्देश पनि हुन्छ। कहिले उनी पर्यटकीय स्थल प्रचार गर्छन्, कहिले स्थानीय संस्कारको रक्षा गर्छन्। उनले गाउँका बृद्ध–बृद्धा, किसान, शिक्षकदेखि युवा सम्मको जीवनलाई बिनाअतिशयोक्ति प्रस्तुत गर्छन्।
उनको लागि युट्युब केवल “कमाइको माध्यम” होइन —यो संवाद र सचेतनाको प्लेटफर्म हो। त्यसैले उनी भन्छन्, “म केवल भिडियो बनाउँदिनँ, म कथाहरू बाँड्छु — गाउँको, मान्छेको, नेपालकै कथा।”
मनोज आचार्य केवल एउटा युट्युबर होइनन्, उनी पूर्व पश्चिम गाउँहरूको आत्मा बोल्ने सन्देशवाहक हुन्। उनले देखाएका दृश्यहरूले हामीलाई सम्झाउँछ — देशको सौन्दर्य काठमाडौंको सडकमा होइन, त्यो त गाउँका खेतमा, डाँडामा, मान्छेको मुस्कानमा बस्छ।
उनको युट्युब केवल मनोरञ्जन होइन — त्यो पहिचान र प्रेरणाको यात्रा हो र, यस यात्रामा मनोज आचार्यले एउटा सन्देश दिएका छन् “गाउँ पछाडि छैन, गाउँ त हाम्रो भविष्यको जरा हो।” भन्छन् ।
लेखक : सन्जिप तिम्सिना
